Hij heeft het geflikt. Naar Londen gefietst. Op pure koppigheid, Arsenal-liefde en zweet – veel zweet.
Niels Heutink, voormalig Gǎllemuniger en nu trots Skoapekuukie.

Voor wie hem kent: fietsen is níet zijn hobby. Integendeel. De man vindt zadelpijn een vorm van marteling en gelooft oprecht dat tegenwind persoonlijk is. En toch is hij, met een mix van zelfhaat en doorzettingsvermogen, op die fiets gestapt. Van hier tot aan Londen.
In z’n strakke fietsbroek, waar letterlijk niks aan de verbeelding werd overgelaten — blote ballen en al. Iedere kilometer een klaagzang over windkracht 4, motregen, zadelpijn, en “wie dit überhaupt verzonnen heeft”.
Maar goed, waarom dan? Simpel: Arsenal. Die club is zijn religie. En als je een bedevaart maakt, dan doe je dat natuurlijk op z’n zwaarst.
Respect, vriend. Je mag dan een hekel hebben aan fietsen, maar je hebt het verdorie wel gedaan.
Londen is binnen. Jouw ballen zijn murw, je knieën verrot, maar je eer is groot. Trots op je.

Gegroet, de Levensgenieters.